---

Ben, hep sen dedim.
Hep sana dedim.
Hep senin için dedim.
‘ Ben, ne olursan ol, bana gel dedim.
Sen, ne olursan ol, bana ne dedin. ‘
Üstelik ben sevdikçe mevcuttun.
Kaç meydan savaşının orta yerinde,
Pusatsız, kuşatılmıştım.
Sen, belkide farkında değildin.
Ben, seni sevmek için yaratılmıştım.

Bir tohum olup,
Ayaklarının değdiği,
Her karışa gömdüm kendimi.
Kaç bulut geçti de üzerinden,
Bir damlayı esirgedin.
Oysaki
Işığa sarılan başak olmak isterdim.
Dal dal yeşeren, yaprak olmak varken,
Dönüp arkaya baktığımda, ne göreyim;
Kaç rüzgâr esmişte,
Önüne katılmıştım.
Sen hiç bilmedin.
Ben, seni sevmek için yaratılmıştım.

Sevincim kederim sendin.
Sendin kaderim.
Öylesine güvenmiştim ki,
Koca bir dağ bilip, dayamıştım sırtımı.
Nerden bilecektim,
Yüreğime bir dağ koyacağını.
Ve payıma düşerken ayrılık,
Giderken topladım, pılımı pırtımı.
Sensizken de, seninleyken de,
Kaç dost pazarında,
Bir pula satılmıştım.
Sen, belki bilmedin.
Ben, seni sevmek için yaratılmıştım.

Ayrılıkla kavuşmak,
Şimdiye dek, hiç denk düşmedi birbirine.
Ama karanlıkla yalnızlık,
Maşallah asırlardır,
Kardeş kardeş geçiniyorlar.
Ve ben, hep ara dayağı yiyorum.
Bitsin artık bu çile diyorum da,
Çığlığım, dilimin ucunda noktalanıyor.
Ne yazıymış be!
Baksana,
Kaç kara yüreğinden,
Ellerinle sökülüp atılmıştım.
Sen, zaten bi-le-mez-din;
Ben, seni sevmek için yaratılmıştım.

---

mükemmel şiir için teşekkürler...